دست تضرع

قنوت

شبی چنین، در هفت آسمان به رحمــت باز

زخویشتن نفســی، ای پســر! بــه حـق پـرداز

مگر زمدت عمر آنچــه مــانــده دریــــابی

كه آنچه رفــت به غفلــت، دگــر نیــاید بـاز

چنــان مكــن كه به بیچـــارگــی فرومــانی

كنون كه چاره به دست اندر است چاره بساز

زعمرت آنچه به بازیچه رفت و ضـــایع شد

گــرت دریــغ نیــــامـــــد، بقیــت انـدر باز

چه روزهات به شب رفت در هـوا و هــوس

شبـی بـه روز كن آخر به ذكر و شكر و نماز

مگوی: شب به عبادت چگــونه روز كــنم؟

محــب را ننمــــایــد شــــب وصــــال دراز

كــریم عزّوجــل، غیــب دان و مطلع اسـت

گـرش بلنـد بخــوانی و گـر بــه خفیه و  راز

بــر آر دست تضّــرع، ببــار اشــك نـــدم

زبی‌نیـاز بخـــواه آنچـــه بــایـــدت به نیــاز

ســرامیــد فــرو آر و روی عــجز بمـــــان

بر آستــان خــــداونــــدگــــار بنــــده نواز

به نیكمردان یارب، كه دسـت فعــل بـــدان

ببنـــد بــــر هــمه عـــالم، خصوص بر شیراز

 

                                        سعدی




موضوع :
شعر ,